مرکز بهداشت شرق

مراقب باشیم، به افراد مبتلا به بیماری کرونا برچسب نزنیم:

 

برچسب زدن یا انگ زدن یک فرد را از دیگران «متفاوت» می‌کند. انگ نگرش‌های منفی و رفتارهای تبعیض آمیز و طرد کننده نسبت فرد یا گروهی از افراد با "یک ویژگی خاص" است.

  دیده شده که ابتلا به ویروس جدید کرونا  و یا در معرض ابتلا بودن، گاه با برچسب یا انگ اجتماعی قابل توجهی همراه شده است. اما چرا این ویروس می‌تواند این میزان ترس و انگ را ایجاد کند؟ چون ناشناخته است و ما از ناشناخته ها می‌ترسیم. هرچند این میزان از اضطراب،ترس و ابهام در جامعه قابل درک است اما متاسفانه دقیقا همین عوامل باعث بازتولید کلیشه های زیان‌بار خواهد شد.

وجود انگ و انگ زدن چه مشکلی به وجود می آورد؟

انگ زدن باعث از بین رفتن یکپارچگی جامعه، و منزوی شدن گروهی از افراد می‌شود که همین می‌تواند، برخلاف تصورعموم، به ضرر کنترل هرچه بهتر شیوع بیماری باشد. انگ باعث می‌شود: افراد بیماری خود را پنهان کنند، دیرتر برای درمان مراجعه کنند، و اشتیاق برای انجام رفتارهای بهداشتی و پیشگیرانه را کم می‌کند. انگ باعث می‌شود افراد مبتلا به بیماری علاوه بر رنج و نگرانی بیماری، از نظر روانی نیز تحت فشار قرار گیرند.

انتخاب کلمات نامناسب در رابطه با ویروس کرونا و مبتلایان، در ایجاد احساسات منفی و تولید انگ بسیار اهمیت دارد.  همدلی و دقت در انتخاب کلمات هم در افراد و هم در رسانه ها اهمیت فراوان دارد.

به این باید ها و نبایدها در زمان صحبت در مورد کرونا دقت کنیم:

o هنگام صحبت از این ویروس و بیماری آنرا با منطقه‌ی خاصی نامگذاری نکنیم. از نام علمی آن کووید ۱۹ یا بطورساده کورونا ویروس استفاده کنیم.

o به افراد مبتلا نگوییم «کرونایی» یا «قربانیان کرونا». به‌جای آن بگوییم « افراد مبتلا به کرونا» یا «افرادیکه به دلیل کرونا فوت کردند و یا تحت درمان» هستند. بجای موارد «مشکوک» بگوییم آنها که امکان دارد ویروس کرونا داشته باشند.

o استفاده از عباراتی مانند «پخش کردن ویروس»، «آلوده کردن»، یا «مبتلا کردن دیگران»، بسیار انگ‌زا است و در آن نوعی سرزنش نهفته است.  بهتر است بگوییم «پخش شدن و انتشار ویروس».

o افراد سالمند و مبتلایان به بیماری زمینه‌ای به ویژه در معرض انگ هستند. مراقب افراد سالمند و این بیماران در خانواده و اجتماع باشیم و از آن‌ها حمایت کنیم. برای مثال نگوییم «خوشبختانه فقط افراد سالمند یا دارای بیماری زمینه ای در خطر مرگ ومیر هستند». این عبارات برای افراد در معرض خطر ناراحت‌کننده است.

o ضمن رعایت توصیه های بهداشتی و آموزش روش‌های پیشگیری به اطرافیان، با افراد دارای نشانه‌های بیماری با خشم و طردکننده برخورد نکنیم. انها را به استراحت در منزل و پیگیری درمان تشویق کنیم و حال‌شان را بپرسیم.

o به افراد بیماری که در خانه مراقبت می‌شوند، یاداوری کنیم جدا بودن فرد از دیگران و مجزا بودن وسایل به معنی خشم یا طرد نیست، بلکه برای مدت کوتاه و برای مراقبت و پیشگیری است.

o به شایعات یا اخبار در مورد ابتلای دوست و آشنا و همسایه دامن نزنیم. در زمان همه‌گیری بیماری همه باید مراقب باشیم.

    نقش هر یک از ما در شکستن چرخه‌ی تولید و بازتولید ترس، برچسب و یا انگ بسیار مهم و حیاتی است. با شنیدن داستان هر یک از افراد مبتلا، بهبود‌یافته، یا فوت‌شده، هویت انسانی افراد را به رسمیت شناخته و آنها از پشت اعداد و آمارها بیرون بیاوریم. فرد مبتلا به ویروس کرونا می‌تواند اهل هر مکانی باشد یا نباشد؛ می‌تواند هر سنی داشته باشد؛ می‌تواند علی‌رغم رعایت تمامی اصول بهداشتی و قرنطینه مبتلا شده باشد؛ می‌تواند هر یک از ما یا عزیزان ما باشد. افراد مبتلا به ویروس جدید کرونا "دیگرانی" جدا از ما نیستند. کلیشه ها را کنار بگذاریم و همدلانه در کنار هم باشیم.  

 

منبع :دستورالعمل های وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی